Αδάμ είναι η ονομασία του πρώτου ανθρώπου. Ο Αδάμ δεν είναι όμως ένας άνθρωπος. Αντιπροσωπεύει ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή, το ανθρώπινο γένος, συνοψιζόμενο σε ατομική ανθρωποϊδέα.
Ο Αδάμ εξεπορεύθη από τον Θεό ως Πνεύμα. Δεν είναι απλό δημιούργημα, είναι η εκδήλωση του Θεού. Γι’ αυτό και περιέχει όλες τις Δυνάμεις, όλες τις Θεϊκές ικανότητες, την Παγγνωσία, την εσωτερική Αρμονία, αλλά και την Αρμονία σε συνάρτηση με όλο το Σύμπαν.

Δημιουργήθηκε ο άνθρωπος τέλειος, εικόνα και ομοίωση Θεού, Ένα Πνεύμα, ελεύθερο κι απέραντο, που διαχεόταν σ’ όλους τους Κόσμους. Δεν είχε όμως την συνειδητή γνώση της εμπειρίας. Ενώ μέσα του σχηματίζονταν όλες οι γνώσεις, του έλειπε το εμπειρικό στοιχείο, δεν ήταν εν συνειδήσει Θεός, ήταν Θεός σε μακαριότητα.
Ο άνθρωπος επέλεξε την ανεξαρτητοποίησή του από το Θεό και τη σταδιακή του κατάβαση σε διάφορα πεδία, ώστε να μπορέσει να λάβει τις εμπειρίες του.

Ο Άνθρωπος, Εικόνα και Ομοίωμα του Θεού, είναι κι αυτός τρισυπόστατος. Εξεπορεύθη από τον Πατέρα σαν Πνεύμα, που περιέκλειε μέσα του τις αρχές της ψυχής και της ύλης. Κατά την πτώση του ανέπτυξε αυτές και δημιούργησε την ψυχοπνευματική υπόστασή του, που ενέδυσε με σάρκα. Το Πνεύμα του το περιέβαλε η ψυχή και στη συνέχεια περιέβαλε αυτήν το γήινο σώμα. Ο άνθρωπος εγκαταστάθηκε στη γη, για να εκδηλώσει με το φυσικό του σώμα το Πνεύμα, ώστε να ολοκληρωθεί και να καταλήξει στην Αρχή του.

«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος... πάντα δι’ αυτού εγένετο... Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν...». (Ιωάννη Α΄, 1-14)
(...) Όπως όλοι σας γνωρίζετε, ο Λόγος του Θεού ή Θείος Λόγος είναι Θεός με την ιδιότητά Του της Δημιουργικής Δύναμης και συμπεριλαμβάνει, εμπεριέχει, εγκλείει όλες τις Δυνάμεις, τις δυνατότητες και τις ποιότητες του Όντος, του Θεού. Είναι η Θεία Ιδέα, η Εικών και Ομοίωση του Θεού Πατέρα.

Τι είναι Προσευχή; Η λέξη προέρχεται από το προς και το εύχομαι. Είναι η προς το Θεό δέηση, ικεσία, παράκληση, με την οποία ο άνθρωπος επικαλείται, εύχεται, ικετεύει, υμνεί, δοξολογεί και γενικότερα συνομιλεί με τον πανταχού παρόντα Δημιουργό του, Πατέρα - Θεό.

Εξομολόγηση έχει να πει, Μετάνοια και Μετάνοια σημαίνει αλλαγή του Νου. Δηλαδή, πρώτα αναγνωρίζω ότι αυτό που έκανα είναι λάθος και μετά αποφασίζω να ακολουθήσω Νέα Πορεία. Μετάνοια λοιπόν, είναι η αλλαγή του Νου, είναι η αναγνώριση του λάθους, η απόφαση για άλλη πορεία

Ο αριθμός δώδεκα, που ήταν οι μαθητές, αναφέρεται πάντοτε σε πνευματική πληρότητα. Οι δώδεκα μαθητές αντιπροσωπεύουν τα δώδεκα Κέντρα Ζωής εντός του Ανθρώπου ή τις δώδεκα ικανότητες και παραστάθηκαν ως ζώσες πραγματικότητες. (...) Αυτά τα δώδεκα Κέντρα Ζωής ονομάστηκαν μαθητές και όχι ακόλουθοι ή πιστοί ή κάτι άλλο, γιατί πρέπει να μάθουν, να διδαχτούν από τον Δάσκαλο, που αντιπροσωπεύεται σε κάθε άνθρωπο με το Θείο Φως, που φέρει εντός του, το «Εγώ Ειμί».

Προορισμός μας είναι να τελειοποιηθούμε στην ύλη και να πάψουμε να ερχόμαστε στη γη. Να έρθουμε όσο μπορούμε λιγότερες φορές ή αν είναι δυνατόν να μην ξανάρθουμε ποτέ. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να φτάσουμε σε μια Τελειότητα και σε μια ΕΝΩΣΗ με το Θεό, ώστε να μην ξαναγεννηθούμε στη γη.

Θέλω να σταθώ όμως και σε μια άλλη ιδέα την οποία ο Δάσκαλος Ιωάννης εισήγαγε στην ανθρωπότητα. Την ιδέα της Θέωσης της γυναίκας, την ιδέα του Λόγου Μητρός.

«και εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα» και συνεχίζει: «εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε υμείς ότι εγώ εν τω πατρί μου και υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν» (Ιωάν. ΙΔ΄, 20).
Εδώ ο Ιησούς διευκρινίζει κάτι πολύ λεπτό, ότι η σκοπιμότητα της αποστολής του νέου Παρακλήτου, είναι όχι απλά να μας οδηγήσει εις Χριστόν προκειμένου ν’ αποκτήσουμε μια επαφή και επικοινωνία μαζί Του, αλλά να γίνουμε ένα με Αυτόν, να ζούμε μέσα Του και να ζει μέσα μας.

Κοίταξε γύρω σου, κοίταξε μέσα στα γεγονότα της καθημερινότητάς σου. Κοίταξε μέσα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, που σου φανερώνουν τη χαώδη κατάσταση που επικρατεί στη γη σου και αναλογίσου.
Αυτή η πολυτάραχη εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η ανθρωπότητα, αυτή η ανισορροπία της φύσης που φανερώνεται κατά τόπους, αυτή η δυστυχία και η πείνα που μαστίζει κάποιους λαούς, η έλλειψη βροχοπτώσεων, οι σεισμοί, οι επιδημίες, το AIDS και ο καρκίνος, τα ναρκωτικά και ο αλκοολισμός, αλήθεια δεν σου προμηνύουν τίποτα όλα αυτά;

Ήδη τα κοσμικά γεγονότα που συντελούνται την περίοδο αυτή, εγκαινιάζουν ένα νέο στάδιο εξέλιξης, στο οποίο εισέρχεται ολόκληρη η ανθρωπότητα, μια Νέα Εποχή, που η ανατολή της θα οδηγήσει τον άνθρωπο στη συνειδητοποίηση της Διδασκαλίας που πριν 2.000 χρόνια έλαβε. Την περίοδο αυτή η Δευτέρα Παρουσία του Λόγου πραγματώνεται στην Ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.

Η εκδήλωση μιας ασθένειας στο υλικό σκήνωμα είναι η τελευταία εκδήλωση μιας ασθένειας που αρχίζει από αλλού, το αποτέλεσμα μιας κατάστασης που άρχισε πολύ καιρό πριν. Είναι το αποτέλεσμα μιας δυσαρμονίας, μιας κακής λειτουργίας, μιας ασθένειας της ψυχής, γιατί όλες οι αρρώστιες είναι δυσαρμονίες, κάτι δεν λειτουργεί καλά, οπωσδήποτε έχει γίνει κάπου παράβαση Θείου Νόμου και απομάκρυνση από τη Θεία Ισορροπία, γι’ αυτό έχουμε εκδηλώσεις ασθενειών.

(…) Στη γη εκπληρώνουμε έναν προορισμό. (…) Εκπληρώνουμε μια πολύ μεγάλη σκοπιμότητα που ερχόμαστε στη γη. Η σκοπιμότητα είναι ότι ήρθαμε να διδαχθούμε. Ερχόμαστε στη γη γιατί έχουμε συνάψει συμβόλαια με τη γη. Μας έλκει η γη, είναι το μέρος που καλλιεργούμεθα, είναι το μέρος που φοιτούμε και δίνουμε εξετάσεις, είναι ένα απέραντο σχολείο, το οποίο διδάσκει όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων,

Η Γέννηση και ζωογόνηση λαμβάνουν χώραν στην εσωτερική συνείδηση του ανθρώπου και η πορεία της αναγεννήσεως συμπεριλαμβάνει το όλον του ανθρώπου, πνεύμα, ψυχή και σώμα.
“Αμήν, αμήν λέγω σοι εάν μη τις γεννηθή άνωθεν ου δύναται ιδείν την Βασιλείαν του Θεού.” (Ιωαν, Γ’3).

Στο Άχωρο και στο Άχρονο, στην Άπειρη Διάσταση, που κυριαρχεί η Απεραντοσύνη του Θεού, δεν υπάρχουν ποινές, δεν υπάρχουν δεσμεύσεις, δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει τίποτα που να βαραίνει και να καθηλώνει τις υποστάσεις, παρά μόνο η Αέναη Ανακυκλούμενη Αγάπη, που δίνει ζωή και δύναμη και δημιουργεί συνεχώς, δια­χέοντας την Αρμονία της, την Πνοή της, το Άρωμά της, την Ομορφιά της, στην Απειρότητα των Κόσμων.

Σήμερα, στη Νέα Εποχή που βρισκόμαστε, θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στα πνευματικά νοήματα και διδάγματα της παραβολής αυτής, στην εσωτερική της πλευρά, γιατί σαν παραβολή που είναι πέρα από την εξωτερική της πλευρά, πέρα από αυτό που φαίνεται εκ πρώτης όψεως, έχει μια πλευρά σκεπασμένη, έχει πνευματικά νοήματα και διδάγματα σκεπασμένα, που ο Κύριος ήθελε να δώσει στην ανθρωπότητα. Δεν μπορούσε, όμως, να τα φανερώσει τότε στην εποχή Του, γιατί το πνευματικό σκοτάδι κάλυπτε τους ανθρώπους.

Η βάση, η σωστή θεμελίωση και τοποθέτηση του νου μας για την ύπαρξη ευστάθειας και ισορροπίας, είναι η αναγνώριση από μέρους μας του Θεού ως του Ύψιστου και Παντοδύναμου Αγαθού και η αληθινή σχέση του Ανθρώπου προς Αυτόν ως Δημιουργού του Παντός. Το επακόλουθο αυτής της τοποθέτησης του νου μας είναι η ευστάθεια και ισορροπία, που φέρνει την τέλεια ανάπτυξη, εκδήλωση και φανέρωση όλων των ικανοτήτων και δυνάμεων, που ενυπάρχουν μέσα στον άνθρωπο.

Το Θείο Ρεύμα της σπονδυλικής στήλης, όφις κουνταλίνη, πρέπει από το κατώτερο σημείο της να φθάσει στο ανώτερο, να εισχωρήσει και να αφομοιωθεί με τον Ουρανό του ανθρώπου, όπου κυριαρχούν οι Πνευματικές ιδέες και εκδηλώνεται ο Πνευματικός άνθρωπος. Όσο ανεβαίνει, ο άνθρωπος ενεργεί από υψηλότερες συνειδήσεις και δέχεται ιδέες από πιο εξελιγμένα Πνευματικά πεδία.

Η εντολή του Χριστού «Αγαπάτε αλλήλους» συγκέντρωσε όλες τις λειτουργίες, τις θεωρίες και τις διδασκαλίες που πρέπει ο Άνθρωπος να εφαρμόσει, προκειμένου να εισέλθει στη βαθύτερη έννοια του Νόμου της Αγάπης, που η Ουσία Της συνέχει τους Σύμπαντας Κόσμους και συνεπώς θα πρέπει να συνέχει και τους ανθρώπους σε όλες τους τις εκδηλώσεις. Δόθηκε από το Χριστό για να καταδείξει στον Άνθρωπο την άμεση αναγκαιότητα της αποκατάστασης της ένωσης και της επικοινωνίας των ανθρώπων μέσω της Αγάπης, που σ' αυτές τις λέξεις φαίνεται πως είναι η οδηγία και ο στόχος ταυτόχρονα.

Η δυνατότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται, να αντιδρά, να αποθηκεύει και να χρησιμοποιεί τα ερεθίσματα που λαμβάνει από το υλικό πεδίο, έγκειται στη διάνοια η οποία, σαν κέντρο ελέγχου, χρησιμοποιεί τις πέντε αισθήσεις για να συλλέγει πληροφορίες από το περιβάλλον όπου κινείται και τις οποίες αναλύει και επεξεργάζεται προκειμένου να σχηματίσει μια αντίληψη για τη λειτουργικότητα των Νόμων που διέπουν, σαν αιτία, κάθε αποτέλεσμα φαινομένου που λαμβάνει χώρα στο πεδίο των μορφών και της διττότητας.

Ο Θεός, η Πηγή της Δημιουργίας δεν ήταν δυνατόν παρά να έχει Νόμους, Θείους, που προέρχονται από την άπειρη Θεϊκή Σοφία, Νόμους Τέλειους και Αμετάπτωτους και Αναλλοίωτους, που μαρτυρούν ανά πάσαν στιγμή τη Θεϊκή Τελειότητά τους και με τους οποίους διατηρεί τη Θεία Αρμονία στους απείρους Κόσμους της Δημιουργίας. Οι νόμοι αυτοί δεν αφορούν μόνον τη Δημιουργία, την Κίνηση και σχέση των Ουρανίων σφαιρών του Σύμπαντος, αλλά ακόμη και την εκδήλωση της πάσης φύσεως ζωής, πάνω στην κάθε Ουράνιο σφαίρα και ακόμη και την παρουσία του ανθρώπου, τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, τις σχέσεις του ανθρώπου με τον Πατέρα – Θεό, τον προορισμό του ανθρώπου γενικά και τον τρόπο που λειτουργούν οι διάφοροι μηχανισμοί του, υλικοί, ψυχικοί και πνευματικοί.

Ο Ιησούς εδίδασκε πως η Βασιλεία του Θεού δεν θα έρθει σε μορφή, για να παρατηρείται εξωτερικά, και ότι οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να ερευνούν εδώ κι εκεί, εξωτερικά, γι’ αυτήν, επειδή είναι εντός. Αλλά οι παλαιόθεν εγκατεστημένες θρησκευτικές σκέψεις, οι οποίες ανήκουν μόνο στη διανοητική συνείδηση, οι «Φαρισαίοι», δεν αντιλαμβάνονται την εσωτερική υπερνίκηση και την εγκατάσταση της Αλήθειας στη συνείδηση, που συντελεί στο να γίνεται κάποιος ενήμερος περί της Βασιλείας του Θεού.

Είναι πάρα πολύ σημαντική η δόνηση που διαχέει ο άνθρωπος από μέσα του. Γιατί αυτή η δόνηση διακατέχει ολόκληρη την υπόστασή του, όλες τις εκδηλώσεις του και ολόκληρο τον πλανήτη. Η δόνηση του συνόλου των ανθρώπων είναι αυτή που διακατέχει τον πλανήτη, όμως τη Νέα αυτή Κοσμική περίοδο, η δόνηση του πλανήτη αλλάζει, ανάγεται, άσχετα από τις εξελίξεις των ανθρώπων, άσχετα από τη δόνηση που εκπορεύουν μέσα από την υπόστασή τους. Η δόνηση της γης μεταλλάσσεται και πλησιάζει περισσότερο τη δόνηση της Ενότητας.

«Και τίς εστί μου πλησίον;» (Λουκ. Ι΄, 29). Κάθε ψυχή, που κατοικεί στη γη, είναι «πλησίον», ο «πλησίον» σας, ο «πλησίον» μου. Δεν υπάρχει απόσταση στη λειτουργία των Πνευματικών νόμων, αλλά οι Πνευματικοί νόμοι λειτουργούν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, χωρίς κανέναν περιορισμό. Διαμέσου ημών πρέπει ο Νόμος της Θείας Αγάπης να θεραπεύει πληγές, να διαλύει πλάνες και να αποκαθιστά Φως και τάξη.